Het drietal heeft al vaker hardloopstages in het buitenland gedaan, maar Namibië was hun eerste hoogtestage volgens het boekje. Ze verbleven in de hoofdstad Windhoek, op zo’n 1650 meter hoogte en bij temperaturen van 32 graden in de ochtend. Mark en Charles waren er drie weken en hebben in de eerste week naast de training nog gewerkt om minder vakantiedagen te hoeven opnemen. Dat was volgens Charles door het tijdsverschil van slechts één uur goed te doen. “Bovendien kun je op zo’n hoogte en in die hitte slechts een beperkt aantal uren trainen. Duurlopen van twee uur zijn daar extra zwaar en je kunt ook het acclimatiseren niet overslaan. Je moet voldoende rusten en voorzichtig zijn. Als je dat goed doet, heb je een stevig fundament voor de marathon gelegd.” Pim beaamt: “Als je een paar weken op grote hoogte leeft past je lichaam zich aan het zuurstoftekort aan. Dat heeft veel positieve effecten. Je leert bijvoorbeeld efficiënter ademen en het aantal rode bloedcellen neemt toe. Het tempo ligt iets lager, maar doordat je het extra zwaar hebt, ben je net iets sterker als je weer thuiskomt.

”

 Carrièreswitch

Maar het grootste effect was dat ze alle tijd en geen afleiding hadden. Pim kon het zich zelfs veroorloven een hele maand in Namibië te blijven, nadat hij vorig jaar zijn carrière als sportjournalist bij het AD inruilde voor een topsportercarrière. De razende reporter en zoon van twee marathon-lopende ouders zette vorig jaar op de marathon in Rotterdam een toptijd neer van 2:23:01. “Al tijdens de voorbereiding van die marathon voelde ik dat het goed zat en dat hardlopen op dat moment het allerbelangrijkste voor me was. Tegelijk ‘moest’ ik natuurlijk ook gewoon werken, wat soms lastig te combineren was met mijn training.”

Terwijl de meeste topsporters er rond hun dertigste mee ophouden, begint de 32-jarige Pim pas nu aan zijn topsportcarrière. “Maar ik ben dan ook geen sprinter. Over het algemeen bereiken baanatleten op jongere leeftijd hun top dan hardlopers. Ook bij PAC hebben we veertigers die nog heel goed presteren op de marathon.” De afgelopen vier maanden heeft Pim drie stages in het buitenland gedaan: eerst Spanje, dan Namibië en (op dit moment) Portugal. Tussen Spanje en Namibië was hij welgeteld anderhalve dag thuis om de was te doen.

Wilde beesten

Terug naar de hoogtestage in Namibië, die het drietal op eigen houtje organiseerde. Ze kregen tips van hardlopers die er al geweest waren. Pim: “Het is een prachtig land, maar het blijft natuurlijk Afrika met wilde beesten, giftige slangen en ook wel wat criminaliteit.” Van dit laatste hebben ze gelukkig geen last gehad, maar de wilde beesten hebben ze wel gezien. Mark: “We hebben zelfs een keer moeten wachten tot een groep bavianen de straat overgestoken was!” Dat hun focus geheel op het trainen lag, was voor het thuisfront soms moeilijk te begrijpen. Zo informeerde Marks vriendin al na anderhalve dag of ze al op safari waren geweest. Charles kreeg niet aan zijn collega’s uitgelegd dat een mens zo’n verre reis maakt om vervolgens alleen te gaan hardlopen. Pim: “Namibië is na Mongolië het dunst bevolkte land ter wereld. Je zou daar uren door de woestijn kunnen rijden. Wij zaten in de hoofdstad, maar hebben ook daar onze ogen uitgekeken. En het is natuurlijk niet zo dat we alléén maar getraind hebben. We hebben ook twee toffe safari’s gemaakt, waarbij we op tien meter afstand van een olifant hebben gestaan. Indrukwekkend!”

Frisse landing

Pim zou zó nog eens naar Namibië gaan. “Je bent met z’n drieën een maand lang intensief aan het toewerken naar de marathon, waarbij je niet alleen hard traint, maar ook intensief nadenkt over welke training de beste is. Dat is natuurlijk geen garantie op het verbeteren van je PR, maar je schept wel ideale voorwaarden.” De thuiskomst, 30 graden koeler en met het vooruitzicht om de volgende dag weer te moeten gaan werken, was voor Mark een tamelijk harde landing. “In Namibië konden we lang ontbijten en daarna lekker lopen. In Nederland was het gewoon weer ’s ochtends vroeg de auto in en ’s avonds trainen. Ik moest mezelf echt even oppeppen.” Charles kreeg last van zijn hamstring, waardoor hij niet kon deelnemen aan de CPC Loop in Den Haag.

Pijn in het hart…

Pim liep griep op en moest eveneens zijn training op een lager pitje zetten. Wat zijn hun ambities met minder dan een maand te gaan tot aan de Marathon Rotterdam? Pim: “Ik ga helaas geen voorjaarsmarathon lopen. Ik ben lekker aan het opbouwen, maar tweemaal griep heeft er te fors ingehakt. Met pijn in het hart, maar de enige juiste beslissing. De Marathon Amsterdam ligt in ieder geval vast. Ik wil onder de 2.20 duiken en misschien zelfs nog 5 minuten van mijn PR halen.” Mark heeft als doel onder de 2:40 te lopen, Charles wil zijn PR verbeteren, maar heeft geen streeftijd. “Vorig jaar was mijn doel onder de 2:30 te lopen en dat heb ik in Berlijn gedaan (2:28:59). Alleszins was de weg daarheen een soort obsessie. Mark en ik gaan in het najaar opnieuw meedoen aan de marathon van Berlijn.”

Magie

“De trainingszondagen die we nu nog hebben, moeten echt raak zijn”, zegt Charles. “Het is een leuke en overzichtelijke periode zonder keuzestress waarin we nog een paar keer slim moet trainen.” Mark: “Een marathon is altijd een puzzel. Hoe ga je om met diverse omstandigheden? Hoe zorg je ervoor dat je zo fit mogelijk aan de start staat? Het gaat alleen maar om die ene dag.” Pim: “We willen de marathon niet alleen uitlopen, maar het beste uit onszelf halen. Dit geldt voor de hele selectie van PAC. Op 13 april willen we pieken, anders moeten we weer een jaar wachten. Een sprinter kan vaker in het seizoen proberen te pieken, maar als marathonloper heb je maar één kans. Precies daar zit ‘m voor mij de magie.”